Koncertowe wariactwo w 2018 roku

Ludzie, co tu się wyprawia?! Metallica, Deep Purple, Iron Maiden, Depeche Mode, Gorillaz, Marilyn Manson, Guns n`Roses, King Crimson, no i Ozzy Osbourne. Biorę urlop, zaciągam kredyt I w 2018 roku jeżdżę na koncerty.

[źródło: www.pexels.com/ darmowa grafika]

Kosiarka przeszkodziła.

Kilkanaście lat temu możliwość zobaczenia Księcia Ciemności zabrał mi w 2003 roku ciągnik/kosiarka do trawy (media pisały też, że był ro quad). Ozzy miał ciężki wypadek i katowicki koncert został odwołany. Na pożegnalną trasę Black Sabbath się nie załapałem. Teraz los daje trzecią (ostatnią szansę). Wystarczy 335 zł (płyta GA), by w czerwcu 2018 pójść na Impact Festival. Warto, bo facet który spędził 5 dekad na scenie przywozi do Krakowa mocny skład. Jest na gitarze Zakk Wylde (zagra też podczas festiwalu z Black Label Society), na basie Blasco, za bębnami Tommy Clufetos oraz Adam Wakeman (klawisze).

Metallica wyprzedała koncert…

…i zapewne nie miałaby problemu, by uczynić to z kolejnymi koncertami (gdyby takie były). Szczęściarze z dobrym refleksem – tak wypada określić zdobywców biletów. Te rozeszły się w kilkadziesiąt sekund. Prócz biletu fani otrzymali od zespołu płytę „Hardwired…To Self-Destruct”. Mnie pozostanie oglądanie filmików na YT. Szczęściarze!

Depeche Mode cztery razy

Duże zainteresowanie koncertami sprawia, iż niektóre zespoły dają więcej szans na zobaczenie ich na żywo. DM odwiedzi Polskę najpierw w lutym, by trzykrotnie zagrać. A latem na deser artyści zjawią się na Open`er Festival w Gdyni. Jestem posiadaczem biletu na krakowski koncert i nie obawiam się go wykorzystać.

Kusi, kusi klasyka.

King Crimson aż pięć razy zagra w naszym kraju. A co! Jak szaleć, to szaleć. Moich kolegów perkusistów na pewno ucieszy obecność Gavina Harrisona. Grupa prócz standardowych wejściówek przygotowała specjalne pakiety (królewski i dworski) gwarantujących dodatkowe atrakcje (np. możliwość spotkania z jednym z członków grupy, kolekcjonerski zestaw płyt CD czy torbę na zakupy King Crimson).

Czy Axl Rose spóźni się na swój polski koncert?

Stadion Śląski wraca na muzyczną mapę. 9 lipca akustykę tego kultowego kiedyś miejsca przetestują Gunsi. Już dziś wypada przyjąć zakład, czy wokalista grupy dotrze do Chorzowa na czas. Miejmy nadzieję, że fani nie będą zmuszeni czekać np. 3 godziny.

Taniej nie będzie?

Utrzymująca się od kilku lat koniunktura koncertowa w Polsce sprawia, że coraz więcej zespół przyjeżdża do nas zagrać. Wraz ze wzrostem liczby imprez muzycznych rosną ceny. Na pewno niejedna osoba mogłaby kupić dobre wczasy lub wycieczkę za kwotę potrzebną do nabycia biletów na koncerty w 2018 roku. Czasami jednak warto.

➡️ Wybrane koncerty: ⬅️

7 lutego 2018 – Depeche Mode – Kraków, Tauron Arena

9 lutego 2018 – Depeche Mode – Łódź, Atlas Arena

11 lutego 2018 – Depeche Mode – Gdańsk/Sopot – Ergo Arena

28 kwietnia 2018 – Metallica - Kraków, Tauron Arena

13 czerwca 2018 – Marilyn Manson – Warszawa, Torwar

13 czerwca 2018 – King Crimson - Poznań, Sala Ziemi MTP

14 czerwca 2018 – King Crimson - Poznań, Sala Ziemi MTP

16 czerwca 2018 – King Crimson - Kraków, ICE Congress Centre

17 czerwca 2018 – King Crimson - Kraków, ICE Congress Centre

18 czerwca 2018 – King Crimson - Kraków, ICE Congress Centre

26 czerwca 2018 – Ozzy Osbourne - Kraków, Tauron Arena

1 lipca 2018 – Deep Purple – Kraków, Tauron Arena
3 lipca 2018 – Pearl Jam – Kraków, Tauron Arena

5 lipca 2018 – Depeche Mode - Gdynia, Open`er Festival

6 lipca 2018 – Gorillaz - Gdynia, Open`er Festival

9 lipca 2018 – Guns n`Roses – Chorzów, Stadion Śląski

27 lipca 2018 – Iron Maiden – Kraków, Tauron Arena

...

Najlepsze zagraniczne albumy 2016 roku

Wybór zagranicznych płyt nie był rzeczą prostą i oczywistą. Nie może więc dziwić fakt, że dopiero w styczniu opublikowałem zestawienie. Największy problem miałem z pogodzeniem wygórowanych oczekiwań z rzeczywistością. Mimo ogromnego szacunku połączonego z wielkim oddaniem tym razem nie znalazłem miejsca dla nowych produkcji Davida Bowiego i Nicka Cave`a (ich mroczność mnie chyba pokonała). Długo myślałem o Deftones i doszedłem do wniosku, że "Gore" nie jest tym, czego oczekiwałem. Po latach przerwy sięgnąłem po album Megadeth. "Dystopia" jest w porządku, ale... dupy mi nie urwała.

Są za to odkrycia, zespoły których wcześniej nie słuchałem. Pozycje 6,4 i 1 to absolutne niespodzianki. Korn dostał szansę nieco na wyrost (często znakomite zwrotki psują średnie refreny). Powiem więcej. Tylko Iggy Pop od początku był pewniakiem w zestawieniu. Nie było cienia wątpliwości. Pozostałe 9 pozycji to odkrycia i krążki, do których dojrzewałem.

10. Garbage - Strange Little Birds

Pierwotnie nie planowałem umieszczenia tej płyty w zestawieniu. Zdanie zmieniłem przypominając sobie, że na "Strange Little Birds" jest zjawiskowy numer "So We Can Stay Alive" kawałek z niesamowitym kontrastem ostrzejszych gitarowych riffów z leniwymi wokalami Shirley Manson i rockowo-elektronicznym tłem. Warto pamiętać też o jedynym bardziej rockowym utworze "Empty" (swoją drogą ten singiel to mało reprezentatywny przedstawiciel płyty). Co więcej? W zasadzie płyta jest nastrojowa, łagodna i za pierwszym razem nie podchodzi. Odradzam starym fanom Garbage, bo gitarowych numerów raczej tu wiele nie znajdą. No chyba że już zdążyli się przyzwyczaić, że ta grupa tak po prostu gra i tyle.

Data premiery: 10 czerwca 2016

9. The Cult - Hidden City

Byłbym zapomniał o The Cult, gdyby nie ostatni bardzo dobry album. Jedno z większych zaskoczeń tego roku. Melodie, kompozycje, riffy, wokale - wszystko na miejscu. Być może będę w mniejszości, która pochyliła się nad tym dziełem. Warto! Siła zespołu tkwi w tym, że nie produkują płyt na każdą okazję. 10 album w dyskografii grupy (istnieją od 1983 roku) i swoisty powrót do korzeni (więcej gotyckiego rocka, czyli mroku).

Data premiery: 5 lutego 2016

8. Zakk Wylde - Book Of Shadows II

Kiedy Zakk nie ma ochoty na gitarowe wygibasy w Black Label Society bierze się za solowe kompozycje. I w ten sposób w 2016 objawiła się kontynuacja "Book Of Shadows". Spokojniejsze numery, więcej gitar akustycznych i przestrzeni. To taki balsam na zmęczone ciężkimi rffami uszy. W konwencję wyciszonego grania wpasowuje się również Corey Taylor i tak dostajemy świetny "Sleeping Dogs" z gościnnym udziałem wokalisty Slipknota. Pokochacie to!

Data premiery: 8 kwietnia 2016

7. In Flames - Battles

Bardzo dobrze się tego słucha. Album "Battles" jest różnorodny, nasycony mocnymi brzmieniami i melodyjnymi fragmentami. W doskonałych proporcjach. Kiedyś omijałem In Flames, nie wierzyłem, że mnie czymś zaskoczą. I zrobili to! Wyszedł im wciągający zestaw kawałków, do których chętnie będę wracał.

Data premiery: 11 listopada 2016

6. Korn - The Serenity of Suffering

Strasznie nierówna płyta. Kilka genialnych numerów przeplatanych przeciętnymi. Korn próbował udobruchać starych fanów i skończyć etap eksperymentów oraz poszukiwań. Wyszło połowicznie. Teoretycznie nie powinno tej płyty być w zestawieniu, ale "Insane" (ta dzikość)  oraz "Rotting In Vain" to są najlepsze (na pewno pierwsza piątka) numery 2016 roku. Bardzo długo przekonywałem się do "A Differend World", ale dziś jest to jeden z moich ulubionych numerów. Wciąż ostatnim mocnym albumem Korna jest "Take A Look In The Mirror". Tegoroczny krążek ma kilka mocnych momentów i pewnie z czasem zyska na wartości w mojej hierarchii. 

Data premiery: 21 października 2016

5. Pixies - Head Carrier

To było pierwotnie wielkie rozczarowanie, ale jak kurz bitewny opadł i zarzuty o rozmienianie się na drobne straciły na aktualności, zaczęło się rzetelne słuchanie. Pixies prochu nie odkrywa, jednak radzi bardzo sobie przyzwoicie. Rozgrzewka nastąpiła przy okazji poprzedniego albumu. Tam nie było tego ognia i błysku. Tu jest zdecydowanie lepiej. Szczególnie rewelacyjny "Talent" (cóż za refren!) i ten agresywny "Baal`s Back". "Might As Well Be Gone" przypomina czasy "Velourii" (może muzyczne pejzaże się tu tak nie rozmywają, ale klimat jest równie wciągający).

Data premiery: 30 września 2016

4. Witchcraft - Nucleus

Cóż to jest za album. 2 pojechane kawałki po kilkanaście minut i kilka genialnych krótszych numerów. Jest w czym wybierać.  Ten szwedzki doom metal uzależnia jak najmocniejszy narkotyk. "The Outcast" po prostu mnie przetargał na pół. Nie umieszczenie płyty w zestawieniu 2016 roku wypada uznać za zbrodnię. Synowie Black Sabbath ze Skandynawii - szacun dla Was! Zrobiliście coś wyjątkowego. Pokazaliście, że można nadal inspirować się brzmieniem sprzed czterdziestu lat i nadal tworzyć coś świeżego i poruszającego.

Data premiery: 15 stycznia 2016

3. Metallica - Hardwired...To Self-Destruct

Zupełnie nie rozumiem tego całego hejtu na "Death Magnetic". Lubię przedostatnią płytę i w nowym wydawnictwie Metalliki również odnajduję ślady brzmienia z tamtej publikacji. Natomiast różnica na plus dla wydanego w listopadzie albumu jest taka, że kompozycje są lepsze i po kilku przesłuchaniach bardziej wpadają w uchu. Nie jest to najlepsza rzecz jaką słyszałem w 2016 roku, ale "Moth Into Flame" na pewno trzeba uznać top 5 kawałków ostatniego roku. Co jeszcze? Sabbathowy riff w "Dream No More". Jak się dobrze wgryźć w "Hardwired... To Self-Destruct" można doszukać się wielu wycieczek wstecz do starszych płyt. Prawda jest taka, że Metallica wciąż jest na metalowo/rockowym świeczniku i nikt jej z niego nie zrzuci. Kawał dobrego albumu!

Data premiery: 18 listopada 2016

2. Iggy Pop - Post Pop Depression

Co możesz zrodzić kolaboracja ojca chrzestnego punk rocka Iggy Popa z ojciec współczesnego stoner rocka Joshem Hommem? Jedną z najlepszych płyt minionego roku. Siedemnasty album w dorobku Popa trzyma wysoki poziom. "Post Pop Depression" przesiąknięta jest pustynnym piaskiem, halucynogennym pejotlem i osobistym oczyszczeniem po śmierci przyjaciela wokalisty.  Wiadomo przecież że Iggy i David Bowie przez lata byli duetem na niwie muzycznej jak i kumplowsko-braterskiej. Wypada mieć tylko nadzieję, że nie jest to żaden testament, a raczej płomyk nadziei i nowo wytyczona ścieżka do kolejnych fantastycznych projektów. Przecież najfajniejsze jest podążanie za celem.

Data premiery: 18 marca 2016

1. Rival Sons - Hollow Bones

Te riffy, te melodie! Od razu polubiłem. I choć jest to dopiero pierwsza płyta Rival Sons z jaką się zetknąłem, od dziś jestem ich fanem. Kalifornijski blues rock połączony z hard rockiem na bardzo klasycznych fundamentach. Idealna propozycja dla słuchaczy, którzy chętnie posłuchają solówki i wyłowią jakieś nawet oldschoolowe korzenie Led Zeppelin oraz Free. Co bardziej uważni odkryją nawet soulowe i psychodeliczne naleciałości.  "Hollow Bones" to 37 minut rockowej fiesty. Początkowo chciałem wyróżnić kilka numerów, ale tu cały zestaw zasługuje na docenienie. Musicie tego posłuchać! To jeden z najlepszych albumów 2016 roku!

Data premiery: 10 czerwca 2016

---

Zobacz też:
Najlepsze polskie płyty 2016 roku

---

Ulubione tematy muzycznych sporów

Gdyby zrobić ranking zagadnień, o które fani muzyki kłócą się najczęściej, to poniższe tematy znalazłyby się w czołówce. Zwykle różnice zdań dotyczą wokalistów, reaktywacji po latach czy diametralnych zmian brzmienia. Niektóre z poruszonych poniżej kwestii bardziej pasują jednak do nonsensopedii, niż do poważnych dyskusji.

Metallica skończyła się w latach 80 lub na Black Album

Przedstawiciele Wielkiej Czwórki thrash metalu nagrali 11 płyt studyjnych (jedną z Lou Readem) oraz kilka minialbumów, koncertówek i kompilacji. Jeśli w latach osiemdziesiątych trzymali się ostrego metalowego brzmienia, to w kolejnych dekadach muzycy Metalliki próbowali innych rozwiązań, dzięki czemu wyszły płyty hard rockowe, album z coverami, koncert z orkiestrą symfoniczną czy nawet dzieło zahaczające momentami o nu metal* ("St. Anger"). Wśród zarzutów jakie formułuje część fanów pojawia się ten, że zespół od czasów czarnego albumu (albo już od "...And Justice for All" z 1988 roku) nie nagrał niczego dobrego, że błędem było porzucenie thrash metalu. Jako argument często w dyskusji przytacza się przykład Slayera, który "pozostał wierny swoim ideałom". Cokolwiek by to nie znaczyło, krytyków Metalliki ostatniego dwudziestolecia szczególnie bolą takie płyty jak album "Lulu" wydany wspólnie z Lou Readem. Tu można się zgodzić, ale czy faktycznie "Death Magnetic" też zasługuje na potępienie?

Metallica - Tour 1991

Black Sabbath i Ozzy Osbourne

Spory związane z sabbathami dotyczą wokalisty/wokalistów. Istnieje obóz Ozzy`ego Osbourne`a, jest też fanklub Ronniego Jamesa Dio. A przecież frontmantów było o wiele więcej. Z Black Sabbath występował też wokalista Deep Purple - Ian Gillan czy Glenn Hughes oraz Tony Martin**. Najwięcej kontrowersji budzi Ozzy. Artysta potępiany jest za jednowymiarowość śpiewania, ale są też  wyznawcy, którzy traktują charakterystyczną manierę wokalną Osbourne`a jako znak pewnej epoki i symbol hard rocka, prekursora heavy metalu z nutą okultyzmu. Black Sabbath i Ozzy to jednak solidna firma, a wydana w 2013 roku płyta świadczy o tym, że panowie nadal potrafią zatrząść sceną muzyczną.

Slayer bez Hannemana

W 2013 roku śmierć gitarzysty zespołu wywołała szok w środowisku muzycznym. Oczywistym stało się, że metalowa scena od tego momentu nie będzie już taka sama. Jeff Hanneman cierpiał na alkoholową marskość wątroby, genialna maszyneria riffów przegrała z konsekwencjami nałogu. Jakiś czas później okazało się, iż zespół nie zakończy działalności i nadal będzie grał. Pod adresem Slayera posypało się za mnóstwo krytyki - jak to możliwe?! zespół bez Hannemana?! Negatywnie do obecnej sytuacji nastawiony jest były perkusista zespołu - Dave Lombardo: Można by to łatwo naprawić. Nigdy nie prosiłem o nic więcej, niż bycie traktowanym jednakowo. Na pewno popełniłem różne błędy, ale nigdy moją intencją nie było odejście. Kto doprowadził ten zespół do świetności? To, co tam się teraz dzieje mnie obrzydza. Jeff nie chciałby, żeby do tego doszło - podobnie jak ja [źródło: terazrock.pl]. Z kolei Tom Araya zapowiada nową płytę jako hołd złożony Jeffowi, którego na koncertach zastępuje Gary Holt (gitarzysta formacji Exodus, a od 2011 roku również muzyk Slayera). Fani są podzieleni...

Slayer (źródło: slayer.net)

Reaktywacja Led Zeppelin

Nie mam żadnych sensacyjnych wiadomości, zespół po śmierci perkusisty Johna Bohnama w 1980 roku zawiesił działalność. I tylko raz ją wznowił. Było to w roku 2007, kiedy Led Zeppelin dali jeden jedyny koncert w londyńskiej O2 Arena. Wtedy w rolę pałkera wcielił się syn Johna - Jason***. I choć muzycy podkreślali, że tamten występ był wyjątkiem, to niejednokrotnie w prasie pojawiały się wzmianki o możliwym wznowieniu działalności zespołu. Podobno nawet swego czasu artyści pracowali nad nowym materiałem (Jason Bohnam, Jimmy Page, John Paul Jones), jednak szansę ponownego występowania na jednej scenie przekreśliła postawa Roberta Planta, który stanowczo wykluczył taką opcję: Trasa byłaby absolutną menażerią interesów i esencją wszystkiego, co gówniane w rozsławionym stadionowym rocku. Jesteśmy otoczeni cyrkiem ludzi, którzy chcą mieć nasze płomienne dusze. Nie jestem częścią szafy grającej! [źródło: rollingstone.com]

Czy faktycznie reaktywacja legendy rocka byłaby jedynie menażerią interesów?

*Sam powoduję kontrowersje. Dobra, niech będzie, że jest to płyta prezentująca nowoczesne brzmienie metalowe...

**...oraz kilku innych mniej znanych.

*** Zapis koncertu pt. "Celebration Day" [CD/BluRay] ukazał się w 2012 roku.

Ranking festiwali muzycznych w Polsce w roku 2014

Lato pełne festiwali

To jest mój subiektywny opis festiwali z uwzględnieniem gustu muzycznego oraz doświadczeń lat minionych. Kilka z dużych imprez miałem okazję odwiedzić, na niektóre z nich się wybieram, na pozostałe w tym roku zabrakło pieniędzy/czasu/wolnego itd. Od razu zastrzegam, że nie oceniam darmowych festiwali (gdzie wstęp jest bezpłatny np. Woodstock) oraz takich o których niewiele mogę powiedzieć (bo nigdy nie byłem i nie planowałem się tam wybrać).

Open`er Festival (Gdynia, 2-5.07.2014)

(źródło:www.opener.pl)

Prawdziwy lider wśród festiwali jest uznawany za jeden z najlepszych w Europie. Gdyby nie to, że w ubiegłym roku bliżej mi było do Hradec Kralove, by obejrzeć Queens of the Stone Age, pewnie trzeci raz wybrałbym się na to nadmorskie święto muzyki. W 2014 line-up zwala z nóg. Organizatorzy postanowili ściągnąć prawdziwą śmietankę: Faith No More, Pearl Jam, Lykke Li, Jack White, The Black Keys, Interpol. Byłem dwukrotnie i bardzo lubię ten klimat. Karnet na Open`era to naprawdę coś pożądanego tego lata.

Doświadczenia: 2009 (Faith No More), 2011 (Primus, Prince).

Zalety: atmosfera, lista artystów, bliskość morza.

Wady: z Małopolski daaaleko ;)

Orange Warsaw Festival (Warszawa, 13-15.06.2014)

(źródło: www.orangewarsawfestival.pl)

Każdy szanujący się mieszkaniec stolicy powinien już mieć karnet. Warszawski festiwal dzielnie staje w szranki z Open`erem. Lista zaproszonych artystów jest zacna: Queens of the Stone Age, The Prodigy, Pixies, Limp Bizkit, Florence+the Machine, Kings of Leon, Kasabian. Są też mocni reprezentanci polskiej sceny muzycznej jak Jamal czy Skubas. Jest też kilka legend muzyki czarnej: Snoop Dogg, Outkast czy Jurassic 5. Zagra nawet David Guetta czy Ska-P (ska punk rodem z Hiszpanii). Organizatorzy postawili na firmy znane i sprawdzone w naszym kraju. Mnie szczególnie żal, że nie zobaczę prawdziwej ikony sceny alternatywnej, czyli zespołu Pixies.

Doświadczenia:  brak.

Zalety: lista artystów.

Wady: Stadion Narodowy na Coldplay nie zdał egzaminu pod względem akustyki, mam nadzieję że na festiwalu będzie inaczej.

Sonisphere Festival (Warszawa, 11.07.2014)

Prawdziwa torpeda wśród festiwali. Edycja z 2010 roku gościła na lotnisku Bemowo czwórkę thrashu: Metallikę, Slayera, Megadeth i Anthrax. Przyznam szczerze, że planowałem wyjazd na tamten koncert, ale się nie udało. Festiwal wciąż trzyma poziom. Zmieniła się lokalizacja. Tym razem na Stadionie Narodowym zaprezentuje się Alice In Chains, Kvelertak oraz 50% czwórki thrashu, czyli zespoły Anthrax i Metallica (który to raz w Polsce?). Dla miłośników mocnego grania pozycja obowiązkowa.

Doświadczenia:  brak

Zalety: line-up.

Wady: obawy odnośnie do akustyki wyrażałem już wcześniej.

Impact Festival (Łódź, 11-12.06.2014)

W zasadzie to... Black Sabbath. Dla tego zespołu warto się wybrać do łódzkiej Atlas Areny. Wygląda na to, iż prekursorzy heavy metalu tak łatwo nie odłożą gitar... Szkoda tylko, że światowa trasa koncertowa a także nowa płyta już bez pierwszego perkusisty. Billy Ward odszedł z zespołu w 2012 roku. Oczywiście podczas Impact Festivalu można będzie również posłuchać drugiej legendy rocka - Aerosmith.

Doświadczenia:  brak

Zalety: Black Sabbath.

Wady: brak mocnych supportów dla gwiazd festiwalu; dość przeciętna strona internetowa (sam profil na facebooku wszystkiego nie załatwi).

Off Festival (Katowice, 1-3.08.2014)

Największą gwiazdą festiwalu organizowanego przez Artura Rojka jest... Artur Rojek. Tak to wygląda, bo tegoroczna edycja oparta jest w dużej mierze na artystach mniej znanych. Ktoś powie,  że polski raper Zeus czy szkocka grupa Belle & Sebastian. Hm... W przeszłości bywali tu m.in. Iggy Pop and the Stooges, Smashing Pumpkins czy gitarzysta Sonic Youth - Thurstone Moore...

Doświadczenia:  2012 (Iggy Pop and the Stooges)

Zalety: specyficzny klimat.

Wady: hipsterka i brak headlinera, który przyciągnąłby tłumy do poznawania tych mniej znanych artystów.

Life Festival (Oświęcim, 25-28.06.2014)

Ta impreza pewnie będzie mieć ciężko prześcignąć największe festiwale, ale co roku organizatorzy znajdują sposób, żeby ściągnąć kogoś wyjątkowego. Udało się i tym razem. O ikonie Ericu Claptonie nie będę pisał, bo już wszystko o nim zostało napisane. Nie wypada jednak nie wspomnieć o koncertowym wydarzeniu roku - jakim jest pierwszy w Polsce występ Soundgarden. Takiej okazji nie można przepuścić! Formacja z Seattle wydała niedawno świetny album, teraz będzie możliwość sprawdzić jak nowe numery prezentują się na żywo. Brawa także za supporty. Przed Soundgarden zagra Luxtorpeda (naprawdę mocna pozycja na polskim rynku rockowym). A na festiwalu pojawią także Jamal, Skubas i Kaliber 44.

Doświadczenia:  wybieram się.

Zalety: świetnie gwiazdy festiwalu.

Wady:  na razie nie stwierdzono.

Zastanawiacie się gdzie ten ranking? Ostatecznie wszystkim festiwalom przyznaję dyplomatycznie pierwsze miejsce, bo każdy jest na swój sposób wyjątkowy i najlepszy.

Wstydu na pewno nie ma. Kiedyś gwiazdy omijały nasz kraj z daleka, teraz walą drzwiami i oknami. Poza festiwalami tymi większymi i mniejszymi można się wybrać na różne koncerty klubowe. Jest w czym wybierać.

W tym roku nie odbędzie się Live Music Festival w Krakowie (wycofał się sponsor). Reaktywacja zapowiadana jest na rok 2015. Castle Party to nie moje klimaty, a o Jarocinie niewiele słyszałem. A może ktoś z Was podzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat polskich festiwali muzycznych?

The Black Keys i Pearl Jam w Polsce w lipcu 2014 roku

Szykujcie kasę - mówiłem i pisałem to chyba kilka razy. I tym razem muszę ponowić apel, bo 2014 rok może fanów muzyki zrujnować. Wiadomo Metallica będzie, wiadomo NIN, Soundgarden. Teraz podali, że również Pearl Jam. Eddie Veder i spółka pojawią się na festiwalu Open`er w Gdyni 3 lipca promując ostatnie wydawnictwo "Lightning Bolt". Dzień wcześniej zagra The Black Keys.

To może ja poproszę dodatkowo o Monster Magnet. Też niedawno wydali płytę.

Plany muzyczne, scrobblowanie i inne

W międzyczasie (po muzycznych wybuchach i przed następnym wpisem) chciałem zanotować kilka rzeczy.

1. Koncerty, koncerty - tak się składa, że jeszcze jest trochę do obejrzenia w tym roku:

a) wchodzi do kin Metallica w 3D - pewnie zobaczę ją u siebie;

b) Biohazard w Krakowie 5 listopada - pragnę!

c) Nosowska - 22 listopada w krakowskim klubie Studio;

d) Everlast - 26 października we Wrocławiu - chyba się nie uda...

2. Ostatnio ze statystyk last.fm wyszło, że więcej słucham elektroniki (przynajmniej ostatnio), a w tej chwili prym wiedzie płyta, którą postaram się jeszcze w tym miesiącu ocenić w formie recenzji.

3. Przy okazji polecam blog kolegi Tomka - Regał na płyty [podlinkowany na stałe z prawej strony].