Triggerfinger - By Absence Of The Sun (2014) - recenzja płyty

Gdyby nie cover Lykke Li "I Follow Rivers", który okazał się w 2012 roku przebojem numer jeden w Belgii oraz Holandii, pewnie bym o nich nie usłyszał. Świetna interpretacja nie była dziełem przypadku, bowiem trio pochodzące z belgijskiej miejscowości Lier zaczynało jako zespół grający właśnie covery. Dekadę temu muzycy wzięli się za nagrywanie własnych numerów. I choć jak przyznaje wokalista i gitarzysta Ruben Block "Tak, wiem, że jesteśmy dosyć starzy jak na zespół rockowy", to nie przeszkadza im to w rozrabianiu na scenie muzycznej i tworzeniu interesujących płyt.

Czwarty album w dyskografii Triggerfinger zatytułowany "By Absence Of The Sun" został zarejestrowany w słonecznej Kalifornii. Nad produkcją czuwał Greg Gordon znany ze współpracy z Slayerem oraz formacją System Of A Down. Dwanaście premierowych kompozycji stanowi fuzję różnych gatunków muzycznych takich jak blues, hard rock, stoner czy psychodelia. Pomimo początkowych oporów, zaraziłem się wirusem Triggerfinger bez reszty.

Pierwszy numer brzmi dość surowo, garażowo. Nad brudnymi gitarami góruje w "Game" wokal Rubena, a smaczku dodaje przesterowane solo. Singlowy "Perfect Match" skrojony jest ewidentnie dla szerszego grona słuchaczy - kawałek osadzony jest na basowym pulsie Paula Van Bruystegema i przyjemnych dla ucha refrenach. Utwór tytułowy mógłby spokojnie trafić na któryś z albumów The Black Keys. Stonerowe gitary w "Big Hole" przywodzą na myśl Queens Of The Stone Age. Warto też posłuchać też "Black Panic" z ostrym riffem i dzikością gitar (echa wpływu Stone Temple Pilots?) - możliwe że najlepszego numeru na płycie. Bardzo dobry blues wsparty stonerem - "... And There She Was, Lying In The Wait" też może stawać w szranki o palmę pierwszeństwa. Wolny psychodeliczny "Halfway There" nie przypadł mi do gustu. Lepiej jest już w "Trail Of Love", który przypomina ostatnie dokonania Queens Of The Stone Age. Zakończenie płyty w postaci "Master Of All Fears" też zainteresuje fanów pustynnego brzmienia (ten krzyk niczym Robert Plant albo młody Chris Cornell z Soundgarden).

Triggerfinger (fot. materiały prasowe)

Jak na weteranów Triggerfinger to interesująca alternatywa dla młodych kapel grających indie czy garage rocka. A charyzmatyczny lider Ruben Block ze swoim niepowtarzalnym głosem świetnie sprawdza się w różnych konwencjach. Po rozpadzie surowego i nieokiełznanego Grindermana (ten specyficzny miks doświadczenia i świeżości) przez długi czas szukałem zespołu, który nawiąże choćby duchowo do klimatów tworzonych Nicka Cave`a oraz Warrena Ellisa i być może znalazłem... Triggerfinger. Polecam!

Lista utworów:

1.            Game   Ruben

2 .           Perfect Match

3 .           By Absence of the Sun

4 .           Big Hole

5 .           Off The Rack

6 .           Black Panic

7 .           There Isn't Time

8 .           ...And There She Was Lying in Wait

9 .           Splendor In The Grass

10.          Halfway There

11 .         Trail of Love

12 .         Master of All Fears

Gary Clark Jr. - Blak and Blu (2012) - recenzja płyty

Jak można przełamać bluesową rutynę? Wkładając w nią z pozoru nieoczywiste elementy. Tak też uczynił trzydziestoletni Gary Clark Jr., który jest nie tylko gitarzystą i wokalistą, ale również aktorem filmowym. Skupmy się jednak na muzyce...

Okładka płyty "Black and Blu" [2012]

Wydany w 2012 roku album "Blak and Blu" jest powiewem świeżości w starym domu bluesa. Prócz wciągającego "When my train pulls in" z przejmującą gitarową solówką, Clark Jr. zafundował  słuchaczom prawdziwą wycieczkę po różnych klimatach. Jest oczywiście sporo klasycznego bluesa z niezłymi aranżacjami jak choćby nominowany do Grammy "Ain`t messin` round" wsparty sekcją dętą oraz genialny "Numb" (ten hard rockowy riff miażdży) czy zwycięzca wspomnianej nagrody - soulowy kawałek "Please come home". Mamy rdzennego bluesa prosto z dorzecza Missisipi "Nex Door Neighbor Blues". Dodatkowo wyróżnia się utwór "Black nad blu" osadzony na hip-hopowym bicie. Zabawowo robi się w "Travis county", gdzie można poczuć ducha muzyka Chucka Berry. Z kolei "The life" całkowicie zrywa z bluesem na rzecz R&B (swoją drogą kawałek konkretnie buja)."Things are changin`" kupuję ze względu funkową wibrację. Zatem jest bardzo ciekawie.

Album w wersji deluxe został wzbogacony o dwa utwory: "Breakdown" i "Soul", które także brzmią dobrze. Nie ma nudy. Blues, funk, soul, hip-hop i R&B - jednym słowem paleta "Blak and Blu" zawiera wiele odcieni czarnej muzyki.

Gary Clark Jr. [źródło: vh1.com]

Polecam zwłaszcza tym, którzy uważają, że blues jest nudny.

Lista utworów:

1. "Ain't Messin 'Round"

2. "When My Train Pulls In" (Gary Clark, Jr., Gil Scott-Heron, Brian Jackson, Don Robey)

3. "Blak and Blu"

4. "Bright Lights"

5. "Travis County"

6. "The Life"

7. "Glitter Ain't Gold (Jumpin' for Nothin')" (Gary Clark, Jr., Doyle Bramhall II, Justin Stanley, Ali Tamposi, Mike Elizondo)

8. "Numb"

9.  "Please Come Home"

10. "Things Are Changin'"

11. "Third Stone from the Sun/If You Love Me Like You Say" (Jimi Hendrix, Little Johnny Taylor)

12. "You Saved Me"

13. "Next Door Neighbor Blues"

Godne uwagi (Paul Penna, Sean Costello)

Dobrze że nie prowadzę vloga, bo bym zmasakrował wszystkich swoim zaniżonym przez infekcję krtani głosem. Na szczęście mogę napisać i polecić kilka kawałków idealnych na ten dość słoneczny jesienny dzień.

1. Artysta zapomniany. Czasami jednak publiczność, menadżerowie, wytwórnie nie dostrzegają prawdziwych perełek. Tak właśnie było z amerykańskim muzykiem - Paul Penna kariery nie zrobił, ale ma w swoim dorobku bardzo ciekawe rock-bluesowe kompozycje np.:

2. Utalentowany bluesman Sean Costello wydał 5 płyt, dostał nawet nominację w kategorii najlepszej bluesowej płyty. Jego gra na gitarze pełna była pasji i ekspresji. Niestety muzyk umarł w przededniu swoim 29 urodzin. Nie zdołał wejść do panteonu wielkich... Posłuchajcie.

Nowości płytowe - czyli co nie umknie mojej uwadze

Miałem napisać o nowym Arctic Monkeys, ale zmieniłem plan. Wspomnę o tej płycie pod koniec roku przy okazji podsumowania, a tymczasem pragnę zwrócić uwagę na kilka zapowiedzi wydawniczych rynku muzycznego AD 2013.

14 października Pearl Jam wypuszcza swój dziesiąty studyjny album. Na razie mieliśmy okazję posłuchać pierwszego singla z "Lightning Bolt" zatytułowanego "Mind your manners" (polecam obejrzenie klipu). Jeśli całość będzie utrzymana na takim pułapie... może być ciekawie.

15 października (21.10.2013 w PL) wychodzi nowy album Monster Magnet - "Last Patrol". Płyta ma być powrotem do korzeni, czyli do space rocka. Ostrze sobie zęby na to wydawnictwo, bowiem "Mastermind" naprawdę Davidowi Wyndorfowi i spółce wyszedł zajebiście.

I na koniec zła informacja - swoją płytę planuje także wydać Celine Dion. Znowu jej okropnie denerwujący wokal będzie gwałcił moje uszy (przecież zawsze znajdzie się jakieś radio ustawione na komercyjną stację). Mam tylko cichą nadzieję, że data premiery będzie symboliczna - 1 listopada (data światowej premiery). I tym wydawnictwem artysta pogrzebie swoją muzyczną karierę.