Melvins - Hold It In (2014) - recenzja płyty

Jeśli dobrze policzyłem, "Hold It In" jest 24 studyjnym albumem Melvins. Ta sludge metalowa* formacja ze Stanów wydaje od lat bezkompromisową muzyką, która w wielu kręgach uznawana jest za kultową. Buzz Osborne i Dale Crover (trzon zespołu) tym razem zaprosili do współpracy muzyków Butthole Surfers (Paul Leary i Jeff Pinkus), by nagrać mieszankę znanych dźwięków z kilkoma smaczkami.

Melvins - Hold It In

Już po pierwszym przesłuchaniu zauważyłem, że płytę można podzielić na dwie części. Pierwsza z nich jest klasyczna - sludge metalowa, gdzie dominują przesterowane gitary, wolne i średnie tempa oraz ciężkie riffy. Prym wiedzie tu agresywny śpiew Buzza (np. "Bride of Crankenstein"). Nie brakuje też solówek. Z kolei drugi zestaw to lżejsze numery, napisane głównie przez gitarzystę Butthole Surfers. Bardzo możliwe, że Paul Leary chciał nawiązać do Pixies ("You Can Make Me Wait"). Postanowił także sięgnąć po rockabilly - "Eyes On You" i "I Get Along (Hollow Moon)" - czyniąc z tych numerów jedne z najbardziej przebojowych w dorobku Melvins. 

Jednak oprócz wspomnianym wyżej kategorii istnieją też numery nieco wyłamujące się z konwencji. "Barcelonian Horseshoe Pit" jest mocno psychodeliczny. Natomiast mój faworyt na "Hold It In" to dwunastominutowy numer "House Of Gasoline", który w dużej mierze brzmi jak odjechana improwizacyjna jazda (Dale Crover przez dobre kilka minut rozgrzewa swoje gary).

"Hold It In" słucha się dobrze, świeża krew z Butthole Surfers urozmaica płytę. Stary dobry Buzz Osborne i jego specyficzna muzyka jak zawsze w cenie. Ten album nie jest dla każdego, ale dla wszystkich kochających ścianę dźwięku. Kolejna po "Tres Cabrones" udana płyta. Mam nadzieję, że wam też się spodoba.

* Melvins łączą w swojej muzyce kilka gatunków: sludge metal, stoner rock, grunge, punk, psychodeliczny rock oraz muzykę eksperymentalną.

Lista utworów:

1. "Bride of Crankenstein"

2. "You Can Make Me Wait"

3. "Brass Cupcake"

4. "Barcelonian Horseshoe Pit"

5. "Onions Make the Milk Taste Bad"

6. "Eyes on You"

7. "Sesame Street Meat" 

8. "Nine Yards"

9. "The Bunk Up"

10. "I Get Along (Hollow Moon)"

11. "Piss Pisstopherson" 

12. "House of Gasoline" 

Melvins we Wrocławiu (15.10.2011)

Po raz drugi w życiu spotkałem Buzza Osborne`a - przybyło mu siwych włosów od 2004 roku (kiedy miałem okazję słuchać go, gdy występował w Fantomasie na koncercie w warszawskiej "Stodole"). Jednak na gitarze gra nadal wyśmienicie. Bardzo soczyście. Koncert Melvins właśnie należał do tych cięższych, masywnych i bardzo hałaśliwych.

Ale po kolei. Zespół zjawił się w na scenie Firleja około 20.30 i dał ponad półtoragodzinny pokaz. Znawcy nazywają to brzmienie sludge metalem. Niech im tam będzie. Kilkanaście utworów wybrzmiało w tym małym klubie dość głośno, momentami kakofonicznie, aczkolwiek tego akurat można się było spodziewać. Zagrali kilka kawałków z ostatniej płyty - szczególnie dobrze przyjęty "The Water Glass". "Lizzy" pojawiło się gdzieś w środku a "The Bit" oraz "Shevil" na końcu. Zabrakło wprawdzie "Revolve", ale wiadomo że nie zawsze to grają na żywo.

Dwóch perkusistów to jest moc - co jakiś czas raczyli nas bębniarskimi bataliami, a soczysty, konkretny set zbliżony był do tego z innych występów kapeli podczas europejskiej trasy.

Dwie rzeczy warto odnotować:

- to był pierwszy koncert Melvins w Polsce i nie wiadomo czy nie ostatni;

- świetna publiczność - młyny pod sceną, dziewczęta szalejące w pogo, ludzie noszeni na rękach, istne szaleństwo.

Moją krótką relację chciałbym podsumować tym, iż są w życiu pewne zdarzenia, które trzeba odfajkować. Do takich właśnie należy zaliczyć koncert Melvins.